Symphonic Junction Sarah Blake x Hermine Deurloo x RO

Waar ga je naar luisteren?

Cantoluzer 

Geschreven in de Dordogne, ingeklemd tussen een weiland en een bos, is Cantoluzer de naam van een klein stenen vakantiehuisje dat ik een paar zomers heb mogen bezoeken. De naam betekent ‘zingende hagedis’. Deze schilderachtige en idyllische plek was voor mij een grote bron van inspiratie, en ik ben blij dat ik die vandaag met jullie kan delen om de sfeer te scheppen voor een prachtig concert. 

Food For Thought 

Tijdens de lockdown zaten mijn moeder en ik in de woonkamer, en ik pakte een reismagazine dat op tafel lag. Mijn vader wilde altijd op dit soort reizen: een volledig verzorgde reis naar de Seychellen? Natuurlijk! Vijf nachten in het Kruger National Park? Waarom niet?! Vlucht, verblijf en ontbijt in Vietnam? Koopje! 

Maar we gingen nooit… óf de auto moest gerepareerd worden, óf de agenda’s raakten zo vol dat we geen tijd konden vinden, óf we geloofden eigenlijk niet helemaal dat hij serieus was over die reis… 

En zo zat ik op de bank en dacht ik aan alle gemiste kansen om samen met de mensen van wie ik hou de wereld in te trekken. Of aan hoeveel koffiedates en strandwandelingen ik heb gemist omdat ik “te moe” of “te druk” was… 

Food For Thought is een herinnering om tijd door te brengen met de mensen van wie je houdt. Omdat het kan, omdat je het wilt, en omdat het goed is voor de ziel. 

Fantasea 

Op een bijzonder prachtige dag in Kaapstad zwom ik met een vriendin in de oceaan na een lange trailrun. De zon zakte langzaam aan de horizon, de lucht was helder en het water had een tropisch helderblauwe kleur – heel misleidend, want het was waarschijnlijk 13 graden. Bij elke golf stroomden de kleuren van de zonsondergang door het turquoise, ijskoude water. Rimpelingen en flitsen van oranje, blauw, paars, geel, roze, goud en andere magische kleuren dansten voor mijn ogen. En dan, net zo snel als ze waren verschenen, dook ik onder de golf door en waren ze weg. Tot de volgende golf weer vergelijkbare, maar nooit dezelfde, glinsteringen van licht zou vangen. Ik was betoverd en ik kon mijn ogen niet geloven. Het pure geluk en de perfecte timing van zo’n prachtig moment – helemaal voor mij om te bewonderen… 

Ainda Penso Em Você 

Oorspronkelijk heette dit lied I Still Think of You. Ainda Penso Em Você is een beetje een pikant verhaal. Ongeveer vier jaar geleden verkeerde ik in de veronderstelling dat ik polyamoreus was – wat betekent dat ik met meer dan één partner tegelijk wilde zijn – en dat dit mijn uitgangspunt was toen ik een vrij nieuwe relatie begon. Met die kennis wist mijn partner dat ik naar een feest overdag ging, en hij gaf me toestemming om iemand te zoenen. Ik was net zo verbaasd als jullie. Zonder enige intentie om op dat aanbod in te gaan, ontmoette ik uiteindelijk een heel lieve man die de hele dag op de een of andere manier steeds opdook. We dansten tussen prachtige, wiegende bomen, in de zon, en praatten en lachten over alles waar je maar over kunt praten en lachen… het was allemaal nogal magisch. 

Op een gegeven moment zei hij iets moois: “Mensen bij wie je makkelijk jezelf kunt zijn, zouden altijd in de buurt moeten zijn.” Dat bleef hangen, en ik zei tegen hem dat ik ooit een lied zou schrijven met die zin erin. 

En ja hoor, uiteindelijk deelden we een geweldige kus onder die dansende bomen. Toen ik naar huis ging en aan mijn partner vertelde wat er was gebeurd, zei hij: “Ik hoopte eigenlijk dat je er geen gebruik van zou maken, en ik had niets moeten zeggen.” Onnodig te zeggen dat het daarna een beetje ongemakkelijk werd… 

Maar ik kon de gedachte aan die fijne mens die ik had ontmoet niet van me afschudden: hoe de bomen bewogen in de wind, hoe fel de zon scheen, hoe we lachten, speelden, praatten en wiegden… 

Dus deed ik wat elke zichzelf respecterende songwriter zou doen: ik schreef er een lied over. 

Ik speelde het een paar keer voor mijn partner voordat ik de moed had om hem te vertellen dat ik het voor die andere persoon had geschreven. Daar was hij – uiteraard – niet blij mee. Maar op een gegeven moment zei hij: “Dit is echt een goed lied, maar ik kan niet naar de tekst luisteren… als je die verandert, kun je het op je shows spelen.”  

Lang verhaal kort: uiteindelijk riep ik de hulp in van de geweldige Lilian Vieira, die ook te horen is op mijn album Food For Thought, om het naar het Portugees te vertalen. Ik ging naar haar huis voor een kleine les Portugees 101, en aan het eind van de dag was Ainda Penso Em Você tot leven gekomen! 

Merry Go Round 

Ik heb altijd een geweldige band gehad met mijn zus. Omdat we tien jaar na elkaar geboren zijn, was haar favoriete uitspraak als we samen ergens naartoe gingen dat zij “mijn luiers had verschoond”… typisch gênante-grote-zus-modus… Ik keek in veel opzichten tegen haar op. Als goede kleine zus deed ik bijna alles wat ze me vroeg. Ik had een beste vriendin en een geweldige zus in één. Het ging goed! En toen werd ik ouder. Ik ontdekte iets dat “zelfstandig nadenken” heet, en begon langzaam te beseffen dat niet alles wat zij zei of dacht per se overeenkwam met hoe de dingen werkelijk waren. 

Onze relatie kwam wat onder druk te staan. Tijdens de lockdown zat mijn directe familie samen in één huis, en dat maakte het niet per se makkelijker. 

Op een dag stopte ze gewoon met tegen me praten. Ik vroeg haar meerdere keren wat er was gebeurd, of ik iets had gedaan, maar elke keer dat ze antwoordde, ging het om iets kleins: “Ik vond het niet leuk hoe je dat over mij zei waar die mensen bij waren”, of “je snauwde tegen me”, of iets anders dat meteen uitgesproken had kunnen worden in plaats van opgekropt en groter gemaakt doordat er niet over werd gepraat. Een jaar stilte later was er nog steeds niets veranderd. Weken, zelfs maanden, gaf ik mezelf de schuld van het einde van deze relatie. Ik had geen idee wat ik verkeerd had gedaan, en ik was zo verward, gekwetst, boos, verdrietig… De gedachte dat onze band voorbij zou zijn door een opmerking, of door het feit dat ik zelfstandig nadacht, maakte me oprecht bang. Ik had al die opgekropte emoties, en ze moesten ergens heen. En omdat liedjes schrijven goedkoper is dan therapie, schreef ik… 

Dispensable 

Ik had een vriendin die me heel dierbaar was. Voordat ik naar Amsterdam verhuisde, begon ze afstand te nemen. Ik begreep niet wat er gebeurde. Ik deed mijn best om contact te houden, maar het duurde weken voordat ze zelfs op de kleinste berichtjes reageerde. Ik had het gevoel dat alle moeite van mijn kant kwam, en op een gegeven moment dacht ik: als ik stop, gaat dit niet door. Als ik er geen energie meer in steek, bloedt deze relatie dood. Dus stopte ik. Ik stopte met energie steken in een relatie waarin ik me niet gewaardeerd voelde als actieve deelnemer. Ja, zij heeft ongetwijfeld haar kant van het verhaal. Maar op dat moment voelde ik me waardeloos, vervangbaar, niet de moeite waard om tijd of aandacht aan te besteden. 

Conversations with the Moon 

Ik wilde mezelf een uitdaging geven: laat ik iets schrijven zonder diepe betekenis of groot verhaal erachter. Wat zou dat kunnen zijn? Hmm… het was nacht… Ik keek omhoog naar de hemel en begon me af te vragen hoe alles eruit zou zien vanuit het perspectief van de maan… 

A Real Embrace – geschreven door Michael Walker 

A Real Embrace, kort voor Step Forward and Feel A Real Embrace, is opgedragen aan Mikes moeder. Zij is ook te horen op de originele opname van dit stuk, waarin ze haar versie van Hard Day’s Night speelt. 

Precious Time 

Precious Time is een van de drie liedjes die ik aan mijn vader opdroeg tijdens zijn strijd tegen kanker. Het is een lief en zacht lied dat door me heen stroomde toen de tijden zwaar waren. Ik had veel opgekropte emoties en wilde iets schrijven dat vrolijk en speels was, net als zijn karakter. Want in het leven zijn het de kleine dingen – een wandeling over het strand, een bergwandeling, of samen een biertje drinken op je vaste plek – die je bijblijven. 

A Vida 

Ik heb twee vrienden: één Braziliaan, één Zuid-Afrikaan. Ze kregen een prachtig dochtertje, Elena, en voor haar eerste verjaardag wilden ze haar een cadeau geven dat de tand des tijds zou doorstaan. Ze vroegen mij om iets te schrijven dat ze voor haar konden spelen als ze wakker werd, overdag, en wanneer ze ging slapen. “Iets tijdloos”, stond in de opdracht, naast een paar andere kleine aanwijzingen zoals “iets in het Portugees”. Ik herinnerde hen er snel aan dat ik op geen enkele manier zomaar Portugees kan “spreken”… maar ze verzekerden me dat alles goed zou komen. Ze stuurden me filmpjes van dit lieve, nieuwsgierige wezentje en vertelden over de dingen die ze samen deden: hoe ze haar wakker maakten, hoe ze in de keuken dansten, hoe ze haar meenamen naar het strand en zagen hoe ze voor het eerst zand ontdekte. Ik merkte dat een kind krijgen eigenlijk betekent dat je de eenvoudige vreugdes van het leven opnieuw beleeft door de ogen van iets dat je zelf hebt gecreëerd. We kwamen uit op ‘A vida com você é a coisa mais linda’, wat betekent: ‘Het leven met jou is het mooiste wat er is’. 

Cold Water 

Ik heb altijd een bijzondere band gehad met koud water. Vooral als het de oceaan is: iets aan het zout en de wildheid ervan voelt tegelijk nederig makend en opwindend. Ik schreef dit in een tijd waarin ik verlangde naar zout op mijn huid, wind in mijn haar, de stilte onder de golven, de rust van bomen in een bos, en alle dingen die je meer verbonden laten voelen met de aarde en haar magische omgeving. 

Adventure Man 

Ik had vroeger een hardloopmaatje, laten we hem Dan noemen. Dan en ik renden door de bergen, praatten over het leven, dronken een biertje na een goede training en genoten gewoon van elkaars gezelschap. Ik begon gevoelens voor Dan te krijgen. Dan begon gevoelens voor mij te krijgen. In een perfecte wereld zou de rest vanzelf spreken, maar Dan… Dan had een vriendin. En ik kreeg de indruk dat zij niet zo happig was op delen. Deze situatie duurde een paar maanden, en op een gegeven moment spraken we af dat het misschien het veiligst was om niet meer samen te gaan hardlopen. Het was een moeilijke beslissing, maar uiteindelijk de juiste. Op een moment dat we over het strand liepen en het heel moeilijke gesprek voerden van ‘misschien is het beter als we elkaar een tijdje niet zien’, zei hij tegen me: “Ik weet niet of je hier een lied over gaat schrijven, maar voor het geval je dat doet: maak er alsjeblieft een vrolijk lied van. Want we zouden moeten vieren dat het is gebeurd, niet dat het eindigt.” 

Mailbox 

Ik ga proberen dit kort te houden, want meestal raak ik meeslepend als ik dit verhaal vertel… Ik werkte vroeger voor een man als hondenuitlater en regelaar van allerlei dingen. Hij was net vanuit de Verenigde Staten naar Amsterdam verhuisd en had een hoop spullen meegenomen die uitgezocht moesten worden, dus vroeg hij mij natuurlijk om te helpen. Op een bepaalde dag vroeg hij of ik hem naar huis wilde brengen. Normaal gesproken zou ik dat niet erg vinden, maar ik had die dag nog een paar dingen te doen, de weg naar zijn huis was afgesloten voor auto’s, en ik had eigenlijk geen tijd of geduld voor een omweg van meer dan een uur naar het centrum van Amsterdam. Onnodig te zeggen dat deze man het woord ‘nee’ niet vaak in zijn leven had gehoord. Deze keer ging dat ‘nee’ gepaard met een reeks nogal uitgesproken woorden van zijn kant, waar ik niet van gediend was. Vervolgens bleef hij mijn toenmalige vriend lastigvallen. Hij belde hem en klaagde over wat voor b***h ik was en dat hij alleen maar om dit kleine gunstje had gevraagd. 

Hoe dan ook, na twee dagen stilte zette hij ons allebei in een WhatsAppgroep en vertelde hij ons dat we slechte vrienden waren, zonder respect, en dat ik zijn sleutels in zijn brievenbus moest achterlaten. 

Ik was verbijsterd. Geschokt door hoe snel de hele situatie was geëscaleerd. Ik begon een brief aan hem te schrijven, in een poging om tot redelijkheid te komen, maar toen dacht ik: “Helpt dit mij eigenlijk?” Wat voor rust ga ik krijgen door dit bericht te sturen? Eigenlijk niet veel. Dus pakte ik zijn sleutels, fietste naar zijn huis en deed ze zonder een woord, zonder afscheid, zonder iets, in zijn brievenbus. En toen begon er een lied te ontstaan. En nu hebben we deze heerlijke oorwurm, dankzij een heel vreemde en ongemakkelijke situatie. 

Slotwoord 

Ik hoop echt dat jullie hebben genoten van deze eigenzinnige, lieve, gekke, geweldige en introspectieve kleine reis. En ik hoop dat die de komende tijd een blijvende indruk op jullie achterlaat. 

Dank jullie wel dat jullie deze bijzondere en magische dag met me hebben gedeeld. Dank aan het Residentie Orkest, Hermine, Daniel, alle administratieve en achter-de-schermen-medewerkers die dit soort dingen mogelijk maken. Dank aan Mike voor je prachtige muziekstuk, en aan Chris omdat jij deze dag in de eerste plaats mogelijk hebt gemaakt. Aan de arrangeurs Leonard, Gijs en Marijn: dank voor jullie talent! Dank aan Sven, Patrick en Nadia, en aan Da Capo omdat jullie ons zo goed laten klinken! 

Tot de volgende keer! 

Sarah Blake