One Minute Symphony XL
Thijmen Krijgsman
Speciaal voor de Close to Classics-concerten in Studio Amare is een One Minute Symphony geschreven met als titel Les Rêves de ceux qui Rêvent. Inspiratie hiervoor kwam uit een gesprek tussen compositiestudent Thijmen Krijgsman en dirigente Chloe Rooke. Hoe die ontmoeting in noten zijn omgezet hoor je op 24 en 25 januari in Amare.
Tijdens het gesprek bleek dat zowel de dirigent als de componist affiniteit hebben met poëzie. Thijmen zocht daarop ook naar een poëtische tekst. Tijdens het schrijfproces veranderde zijn oorspronkelijke idee ingrijpend. De directe inspiratie vond Krijgsman in een online videofragment van de Franse filosoof Gilles Deleuze. Daarin spreekt Deleuze over de films van regisseur Vincente Minnelli en diens bijzondere opvatting over dromen. Deleuze beschrijft dromen als krachten die zich niet alleen in het hoofd van de dromer afspelen, maar die zich ook richten tot de buitenwereld. Wie in de droom van een ander terechtkomt, zo waarschuwt hij, loopt het risico te worden overspoeld. “Kijk uit voor de droom van de ander,” zegt Deleuze. “Zodra je erin gevangen zit, is het met je afgelopen.”
Dromen
Die indringende woorden vormden het nieuwe fundament voor het muziekstuk – en leverden meteen de titel: Les Rêves de ceux qui Rêvent, oftewel: de dromen van degenen die dromen. Krijgsman kende de genoemde films niet maar het idee achter de uitspraak was helder genoeg om zijn verbeelding te prikkelen.
Glissando
In zijn compositie koos hij voor één centraal muzikaal gebaar: de glissando. Deze vloeiende beweging van laag naar hoog symboliseert voor hem het wezen van de droom. Het stuk stijgt geleidelijk op, als een gecomponeerde vorm van aspireren – van verlangen naar iets dat net buiten bereik lijkt te liggen. De glissando wordt zo een hoorbare metafoor voor het omhoog reiken van de menselijke geest.
Droomlandschap
Het resultaat is een muzikale momentopname waarin filosofie en klank elkaar ontmoeten. In een paar minuten ontvouwt zich een droomlandschap: fragiel, stijgend en enigszins raadselachtig. Een klein werk met grote ideeën – precies passend binnen de intieme opzet van Close to Classics.