Korrelachtig, wazig, onscherp. In de naoorlogse Japanse fotografie werd dat samengevat in de term are-bure-boke. Fotografen van de invloedrijke Provoke-beweging, onder wie Daidō Moriyama, gebruikten deze stijl bewust: beelden die schuren, vervagen en fragmentarisch aanvoelen. Voor compositiestudent Paul Schmidt vormde deze esthetiek het vertrekpunt voor zijn nieuwe One Minute Symphony. Zijn vraag: hoe zou boke – het onscherpe, het vervagende – klinken in muziek?

Wat begon als een onderzoek naar een fotografische techniek groeide uit tot een zoektocht naar klanklagen en texturen. Niet alles hoeft meteen helder te zijn; juist in het half hoorbare en het suggestieve kan muziek betekenis krijgen. In slechts één minuut ontvouwt zich zo een klankwereld waarin scherpte en vervaging voortdurend met elkaar spelen.

Het resultaat hoor je op het concert van vrijdag 13 maart in Amare, Den Haag.