Het mag een wonder heten dat Ivo Niehe nog niet bij hem op de stoep heeft gestaan. Het verhaal van het wondertalent Nikola Meeuwsen klinkt als de gedroomde aflevering van de TV Show. Sinds de 24-jarige Hagenaar vorig jaar als eerste Nederlander ooit de Koningin Elisabethwedstrijd in Brussel won, ligt de wereld aan zijn voeten.

Nikola Meeuwsen heeft dezelfde jongensachtige branie als die twee andere grote Nederlandse pianotalenten: de broers Arthur en Lucas Jussen. Daar komt bij dat Meeuwsen uit een uitzonderlijk muzikale familie komt. De jonge mezzosopraan Maria Warenberg, finaliste in de Koningin Elisabethwedstrijd van 2023, is zijn nicht. En met haar broer, de eveneens talentvolle cellist Alexander Warenberg, treedt Nikola Meeuwsen ook op als duo of trio.

Voor dat laatste zal het steeds moeilijker worden om tijd te vinden, want sinds het winnen van de prestigieuze muziekprijs stromen de uitnodigingen van orkesten vanuit de hele wereld binnen. „Het is een uitzonderlijk jaar geweest en het gaat de komende jaren alleen maar mooier worden”, zegt hij. „Orkesten plannen hun repertoire ver vooruit. Dat betekent dat de programma’s voor het seizoen 2027-2028 al geboekt zijn. Een van de landen die dan op het programma staan is Japan. Naar het concert met de Tokyo Symphony kijk ik nu al enorm vooruit.”

Nikola Meeuwsen groeide op in de wijk Belgisch Park in Scheveningen. Daar staat ook de Bösendorfer-vleugel, gebouwd in 1979 in Wenen, die hij in bruikleen heeft gekregen van het Nationaal Muziekinstrumenten Fonds. De afgelopen jaren vertoefde hij vaker in het buitenland dan in Scheveningen. Zo woonde en studeerde hij als artist in residence in de Koningin Elisabeth Muziekkapel in Waterloo, onder Brussel. Dat was ook de plek waar hij zich in 2025 een week lang zonder telefoon of ander contact met de buitenwereld afzonderde om zich op het muziekconcours voor te bereiden.

Hij zegt nog steeds niet te kunnen geloven wat er na de bekendmaking van de jury allemaal op hem is afgekomen. „Het was een bizarre ervaring”, zegt hij. „Al die tijd ervoor ben je zo intensief geconcentreerd bezig met je docent en het stuk dat je tot in de finesse wilt beheersen. En dan ineens de ontlading en de enorme belangstelling die vervolgens op je af komt. Ik moet er nog steeds aan wennen, maar ik heb inmiddels al ontzettend veel nieuwe ervaringen kunnen opdoen met fantastische orkesten en dirigenten. En ik ben nu al op plekken geweest waarvan ik niet had verwacht dat ze nu mijn pad zouden kruisen, zoals IJsland en Noorwegen. Ik geniet echt van deze ‘full concert pianist’-ervaring.”

Niet alleen zijn nicht en neef zijn uitzonderlijke talenten, de hele familie is muzikaal. Nikola’s moeder speelt dwarsfluit, zijn vader is altviolist en muziekhistoricus. Zijn oom Ilya Warenberg is violist en was jarenlang plaatsvervangend concertmeester voor het Residentie Orkest. Hij is ook de vader van Maria en Alexander Warenberg.

„Mijn muzikale interesse ontwikkelde ik bij mijn opa en oma”, zegt hij. „Zij woonden naast ons en hielden eenmaal per maand een try-out aan huis voor ensembles, zoals het Matangi Quartet, en daar mocht de hele straat komen kijken. Als kind heeft mijn oom mij vaak meegenomen naar het Residentie Orkest, dat toen nog in de Anton Philipszaal speelde. Ik mocht met hem mee door de artiesteningang.”

Op vrijdag 11 september mag Nikola opnieuw via de artiesteningang naar binnen bij dé concertzaal van Den Haag. Ditmaal niet als kleine nieuwsgierige jongen, maar als het toptalent dat wereldwijd in recensies wordt geprezen om zijn uitzonderlijke techniek en souplesse. Een van de stukken die hij speelt, is het Tweede pianoconcert van Prokofjev, een muzikaal en technisch veeleisend stuk. Meeuwsen verheugt zich erop om het in eigen stad te vertolken. Het loopt al hard met de kaartverkoop.

„Ik verheug mij enorm op dat concert, omdat het in mijn eigen stad is en ik vaker met het Residentie Orkest heb gespeeld en je de musici dan leert kennen”, zegt hij. „In het orkest zitten ook een paar goede vrienden van mij, dat maakt het extra bijzonder.”

De komende maanden treedt Nikola Meeuwsen niet alleen op met grote orkesten, maar geeft hij ook recitals en treedt hij op in het kamermuziekensemble met zijn nicht en neef. Afgelopen week stond er een concert op het programma in Bolzano (Italië) en in oktober volgt een tournee van 2 weken door Brazilië. Sinds januari van dit jaar staat hij onder contract van een internationaal boekingskantoor in Londen.

„Tussen de bedrijven door probeer ik zoveel mogelijk weer thuis te zijn”, zegt hij. „Terug bij mijn ouders in Scheveningen. Hier kan ik in alle rust studeren en mij voorbereiden op nieuwe stukken. De laatste tijd ben ik mij meer in de werken van Chopin gaan verdiepen. Als ik vrij ben stap ik het liefst op de fiets, met een groepje mensen wielrennen door de duinen bij Scheveningen. En ik doe aan hardlopen, omdat dat een sport is die je altijd op reis kunt beoefenen. Maar er gaat niets boven de fiets, die mis ik het meest als ik in het buitenland. Het is fijn om weer terug in Den Haag te zijn, maar eigenlijk ben ik overal en nergens.”

Hij wordt nog niet herkend op straat, maar dat hoeft volgens hem ook niet. „Ik ben vooral blij dat mijn werk de aandacht voor klassieke muziek aanwakkert. Ook voor mij is dit een wereld waarin nog heel veel te ontdekken valt.”

Nikola Meeuwsen wist al op zeer jonge leeftijd waar zijn toekomst lag. In 2012 haalde hij de nationale finale van het Steinway Pianoconcours. In de kleine zaal van het Amsterdamse Concertgebouw won hij in de categorie A tot en met 10 jaar zowel de publieks- als de juryprijs. Het AD interviewde het 9-jarige talent na afloop en vroeg hem naar zijn toekomstplannen: of hij later misschien pianoleraar wilde worden? „Pianoleraar...”, antwoordde de jonge Nikola enigszins geprikkeld. „Nee, ik wil meesterpianist worden. Dat is mijn droom.”

Nico Heemelaar / AD Haagsche Courant