Het Quatuor pour la fin du temps van de Franse componist Olivier Messiaen is gecomponeerd in krijgsgevangenschap. Het is dan ook niet verrassend dat de compositie over het einde der tijden gaat. Messiaen had slecht vier instrumenten tot zijn beschikking: een klarinet, een piano, een viool en een cello met drie snaren, maar het resultaat is kamermuziek die je het diepst raakt. Vol menselijkheid, tragiek en goddelijke lofzang, gespeeld door vooraanstaande musici uit ons orkest.

Ondanks Messiaens ontberingen wist hij een hoogtepunt van de twintigste-eeuwse muziek te schrijven. De eerste opvoering was in de ijskoude januari van 1941. Met vaak langgerekte tempi, onregelmatige ritmes en klanken die deels refereren aan vogelliederen, creëerde hij een wereld van schrijnende schoonheid, fragiel contrast, maar ook intens mededogen. Naar verluidt luisterden vijfduizend krijgsgevangenen toe. Zelfs de gewonde gevangenen trotseerden de ijzingwekkende kou in de barak en waren op stretchers aanwezig. “Nooit”, zei Messiaen later, “ben ik met zoveel aandacht en begrip beluisterd.”